Vorig jaar stond ik samen met Mieke - toen nog verloskundige in opleiding - op de Negenmaandenbeurs. Zwangere vrouwen konden bij ons in de stand, na hun twaalfde week, het hartje van hun kindje komen luisteren. Een enorme wachtrij vormde zich, zoals ieder jaar weer voor het luisterhokje. 

Tot nu toe hebben wij altijd goed kloppende hartjes gehad.

Het enthousiasme van de mama's, maar vooral ook van de oma's en zussen, is groot. Sommige oma's horen voor het eerst het hartje. Dan komen de nieuwste snufjes uit de tassen: mobieltjes en camera's worden tevoorschijn getoverd en ze bellen hun man op het werk: 'Luister luister!'

Net als zovelen, nam ook Tamara op de onderzoekstafel plaats. Ze was 36 weken zwanger en vond het heel spannend. Ze zei me dat haar verloskundige en ook de echoscopiste vertelden dat de baby in een stuitligging lag, ze moest helaas in het ziekenhuis bevallen. Dat vond ze heel jammer. Ze had gehoopt dat haar eerste bevalling thuis kon plaatsvinden. 'We gaan eens kijken', zei ik. Ik voelde de buik en ik voelde het hoofdje beneden, geen kontje. Ik was er zeker van: hij was pas geleden gedraaid. Ik zag Tamara glimlachen. "Is hij echt gedraaid?". Ze was zo blij, nu kon ze thuis bevallen. Ik was blij dat hij spontaan was gedraaid, want deze vrouw was erg gemotiveerd voor een thuisbevalling. We luisterden nog naar het hartje van de baby. Die week daarna moest ze naar haar eigen verloskundige, die kon de draaiing bevestigen.

Op de Negenmaandenbeurs van dit jaar, waren de zwangere vrouwen weer volop vertegenwoordigd.

Ze liepen langs met schoudertassen en rolkarretjes vol met de nieuwste snufjes en producten. Oma's en aanstaande papa's volgden enthousiast de bounce beat van hartjes in onze stand. Ieder jaar brengt het een speciaal sfeertje met zich mee en altijd zien we gelukkige gezichten.

Plotseling kwam Tamara enthousiast zwierend aangereden met haar buggy, waarin haar gezonde dochtertje vrolijk naar wat kippetjes en kikkers lag te graaien. Emma was heel vlot en gemakkelijk thuis geboren. Tamara was nu veertien weken zwanger van haar tweede kindje. 'Kent u me nog?' Nou.... 'Ik vergeet u nooit. Ik koop altijd jullie tijdschrift. Eerst stond er een grote foto van u in, nu veel kleiner, die heb ik opgeplakt in het babyboek van Emma met het onderschrift: "Dit was de verloskundige die zei: je ligt goed en je mag thuis geboren worden." U was zo direct en er zo zeker van, ik was helemaal blij.' Ja, en zo maak je van alles mee op de beurs!