'Zelfs de grootste etterbakjes slaan om als een blad aan een boom als ze op mijn spreekuur binnenrennen.'

Ik vraag me wel eens af hoe kinderen mij zien. Deze vraag borrelde bij mij boven, nadat ik voor de zoveelste keer de volgende vraag kreeg voorgeschoteld van Suzanne: "Joanna, kun jij niet eens oppassen?". Kinderen die ontzettend druk zijn en thuis de boel afbreken, slaan om als een blad wanneer ze op mijn spreekuur binnen rennen. 

Gek genoeg gaan zelfs de grootste etterbakjes enthousiast met mama mee.

Al met al blijkt het vak dus, naast een professionele verloskundigenzorg aan de zwangere, ook voor deze jonge fans heel indrukwekkend. Ja, ik heb inderdaad een hele schare fans!

Als ik om half tien naar de buurtsupermarkt ga voor eieren, dan duiken alle kopjes boven de rand van de buggy uit: "de babydokter, de babydokter!". Meestal kom ik twee uur later thuis met een pak melk.

Maar het kan gekker. Wekelijks adverteer ik met mijn collega in de lokale krant, daar staan dan onze foto's in. Marieke vertelde mij van de week: "Joanna, ik ben nu voor de derde keer zwanger en mijn Lieve (4) knipt jouw foto uit iedere krant. En ook de moeder van Dylan wist me te vertellen: "Het prikbord op zijn slaapkamertje zit helemaal volgeplakt met jouw foto: "van de babydokter". Bijna eng!

Wat trekt hen nu zo aan? Ik betrek de kinderen bij de zwangerschap. Het eerste contact wordt al snel gelegd: Wat een mooi jurkje heb je aan. Wat is dat voor een leuk autootje? Wanneer komt de baby? Wordt het een broertje of een zusje? Iedere keer verandert hun antwoord nog. Het ijs is altijd snel gebroken. Ik zeg ook altijd wel iets dat ze gek vinden en daar helpt ook vast mijn accent of komische, soms foutieve uitspraken, aan mee. Dan hoor ik zeggen: "Joanna bedoelt...".

Met grote ogen kijken ze mee naar alle handelingen die ik doe en... oh wee als ik het vergeet te vragen: allemaal moeten ze op het knopje van de doptone drukken om het hartje te luisteren.

Moeders vertellen mij vaak dat ze thuis het hele onderzoekritueel overdoen. Mama moet liggen met haar buik ontbloot. De kleine verloskundige bepaalt snel met de kleine handjes en kinderlijke kundigheid waar het hoofdje, de voetjes en het kontje liggen. Met een babystethoscoop luisteren ze vervolgens aandachtig op de buik. "Ja, ik hoor het hartje, dat is helemaal in orde", zegt de jong-professional dan, om vervolgens het babydokterkoffertje met stethoscoop aan de kant te leggen. Bij de babydokter is het toch allemaal wat leuker!

Van de week liep ik op de parkeerplaats bij de praktijk, toen sprong kleine Tessa achter een auto vandaan: "Mam, mam, kijk! Dat is de echte Joanna, de babydokter!".