Afgelopen weekend was het heerlijk zonnig zomerweer. Je kon totaal niet bedenken dat de herfst al was begonnen. Toevallig had ik op deze mooie dag vrij. Dat zou een dagje strand met minimaal 26 graden worden.

Mijn man had er al zin in, binnen vijf minuten stond hij in zijn Hawaii shirt, met zijn zonnehoedje op en handdoek om zijn nek bij de auto.

We gingen lekker vroeg op pad. Parkeerruimte zat en een leeg strand. Met veel moeite zochten we het beste plekje uit en settelden ons op ons handdoekje. De zon brandde al flink.

Rond lunchtijd wilden we richting het terras van de strandtent gaan om wat te eten. Nog geen vijf passen van ons handdoekje verwijderd stond al de eerste kinderwagen en werd het eerste "Hoi-Joanna-hoe-is-het-mooi-weer-hè"- gesprek aangeknoopt. Vanachter alle zandheuveltjes en kuilen zag ik hoofdjes omhoog schieten en tegen hun kindjes zeggen: "Kijk, daar is Joanna, die mevrouw heeft je het eerst aangeraakt!" Je bent verloskundige 24 uur per dag, ook op het strand. Een vrouw met twee kindertjes op het laken vroeg: "Heb je het druk?" Nee, natuurlijk niet, ik zit op het strand!

Zeven van deze korte beleefdheidsgesprekjes en een broodje gezond later duik ik weer zo laag mogelijk weg op mijn handdoek. Even niet aanspreekbaar en in alle rust tachtig bladzijden in mijn bestseller te lezen.

Enkele uren later keek ik op, het was 18:00 uur en je kon over de hoofden lopen. Kleine kinderen rennend en springend met een schep of emmer. We besloten, ondanks dat we dan het strand weer over moesten lopen, uiteten te gaan. In de verste uithoek van het terras was het plan. Voor we daar waren, kwamen we het eerste koppel tegen, waarvan de jonge vrouw twee jaar geleden een vroege zwangerschap had. Ik kon het niet maken geen praatje te maken. Toch maar even vragen hoe het ging. In mijn ooghoek zag ik dat het tafeltje-incognito vrij was. Heerlijk onzichtbaar!

We hadden net besteld toen een zwangere met haar vriendin naast ons aan een tafeltje gingen zitten. Een serveerster kwam bij hen de bestelling opnemen. "Een rosétje" zei de zwangere en stak bijna gelijktijdig een sigaret op. Een lichte ergernis voelde ik opkomen. Hoe bestaat het? "Waar maak je je druk om?", zei mijn man nog, maar ik vond het zo gênant. Op mijn spreekuur praat ik honderd uit over wat ze wel en niet mogen... Ik zat met een dilemma, want de serveerster kwam voor de tweede keer aan het tafeltje, en het 'carpaccio' klonk bijna als een echo door de toko. Het gevoel om me ermee te bemoeien was nu op z'n top. Ik wenkte de serveerster. Ik vroeg haar of die mevrouw inderdaad een rosétje had besteld. De serveerster boog naar me toe en fluisterde: "Ja, verschrikkelijk hè... ik had er ook moeite mee". Toen kwam mijn man met: "Misschien is ze helemaal niet zwanger.". Wat gênant, hoe bezig kan je met je werk zijn! Ik bestelde maar een glaasje wijn, want roken doe ik niet.