Met Josie zijn we zeker twee jaar bezig geweest: niet zwanger raken, dan zwanger raken en het kwijt raken en nu ineens totaal onverwachts zijn we opnieuw zwanger. Dat was schrikken en een verassing, een cadeautje mag je het wel noemen: ons tweede kindje.

Inmiddels zijn we veertien weken op weg en gaat het goed met de kleine nieuwe Bump. Mijn buik groeit en de echo's zien er goed uit. De twaalf weken echo ging goed, de nekplooimeting was gedaan, net als bij Josie. Er was totaal geen risico op problemen.

Aangezien Josie met een keizersnede is geboren hadden de doktoren in het ziekenhuis mij afgeraden om het eerste jaar zwanger te raken. Maar ja, om weer met de pil te beginnen, vond ik zoiets moeilijks. Niet omdat we gelijk weer een kindje wilde hoor, maar gewoon al die hormonen weer en de kwaaltjes die ik heb als ik aan de pil ben. Nee, dan maar voorzichtig zijn. Haha, ja, je kan zeggen dat het niet zo goed gelukt is, dat voorzichtig zijn.

Gelukkig had Marc helemaal geen schrikmoment. Die was gelijk door de dolle heen. Hij zei gelijk: "Miran, dit heeft zo moeten zijn". Josie en de nieuwe Bubba schelen straks zestien maanden in leeftijd, net als Marc en zijn broer en ik. Ja, ik zal mijn handen vol hebben met die twee! In ieder geval zullen we niet uit de luiers raken de eerst komende tijd.

Het voelt wel gek, ik voel me namelijk helemaal niet zo zwanger als bij Josie. Toen was het zo gepland en zo gewild, en nu is het anders. Het is leuk en we zijn echt blij, maar ik ben zoveel meer ontspannen en niet gestrest. Totaal niet zelfs. Het gaat ook zo snel, alweer veertien weken. Nog even en die kleine is er al.

Josie snapt er natuurlijk niets van, maar als ik naar mijn buik wijs en vraag waar de baby is, dan begint ze hard te lachen. Dan krijg ik zelfs een kusje op mijn buik. Ik weet zeker dat zij een fantastisch leuke en goede grote zus zal zijn. Ze wordt ook al zo snel groot. Ze kan lekker kletsen, op haar manier, ze danst op muziek en ze zingt zelfs. Lopen gaat ook steeds beter en hoewel het met vallen opstaan is, ze doet het toch maar Mevrouwtje-ik-wil-alles-zelf-doen!

Josie is een echt papa's kindje, zodra Marc binnenkomt is het daddy! daddy! daddy!, knuffels en kusje voor papa. Mij kijkt ze dan aan en zwaait ze gedag, alsof ze zegt: "Bedankt voor het oppassen, mam, je kan gaan. Papa is er nu en wij redden het wel!"

Maar, dan is het tijd voor bad, een fles en bed en kan mama niet meer gemist worden - gelukkig. Het slapen is een drama op het moment. Josie wil namelijk niet meer alleen zijn. Alsof ze een soort verlatingsangst heeft. Zodra ze in bed ligt is het huilen en dat gaat door tot ze compleet overstuur is en bijna moet spugen van verdriet. Arm kind, en arme wij. Wat is dit een moeilijke periode, zeg. Ik weet dat het een fase is, maar het is wel heel frustrerend om je kindje zo verdrietig te zien en te horen. En wat kan je doen? Geen idee! Ik heb alles al geprobeerd. Alle tips en trucs van ervaren moeders heb ik, zoals het hoort, tot me genomen. Maar mevrouwtje trekt zich nergens wat van aan. Ach we gaan gewoon door en het gaat vanzelf wel over, toch?