Een echo is een specialistisch onderzoek dat zowel inwendig als uitwendig kan plaatsvinden. Meestal wordt de echo gemaakt door een echoscopist, die soms ook de verloskundige of gynaecoloog kan zijn.

Het is bijzonder spannend om je kindje voor het eerst op een echo te zien.

 

Uitwendig of inwendig

Bij een uitwendige echo smeert de echoscopist je buik in met gel om er met een klein apparaatje, een transducer, overheen te glijden. Deze zendt geluidsgolven het lichaam in, vangt teruggekaatste geluidsgolven weer op en zet deze via een computer om in beelden. Op de monitor kan je kindje zien. Bij een inwendige echo wordt een staaf in de vagina gebracht, zodat de transducer dichterbij de baarmoeder komt. Hierdoor ontstaat een beter beeld. Vooral als je nog maar enkele weken zwanger bent, verdient de inwendige methode de voorkeur. Ook de ligging van de baarmoeder kan een reden zijn om een echo inwendig uit te voeren.

 

Hieronder verschillende echo's op een rijtje:

 

De termijnecho

De eerste echo die je tijdens je zwangerschap krijgt, en die vergoed wordt door je zorgverzekeraar, is de termijnecho. Deze echo vindt meestal plaats tussen de tien en twaalf weken van de zwangerschap en uiterlijk voor de veertiende week. Juist omdat de groei van elke foetus in de eerste weken ongeveer hetzelfde verloopt, wordt er naar gestreefd om deze termijnecho vóór de twaalfde week uit te voeren. Na deze twaalf weken kan de groei van de foetus per zwangerschap sterk gaan verschillen, waardoor de resultaten van de eerste echo moeilijker te interpreteren zijn.

 

Bij de termijnecho wordt in ieder geval op de volgende drie dingen gelet:

• De hartactie: Een kloppend hartje bepaalt of de foetus levensvatbaar is. Tijdens deze echo wordt voor het eerst de hartactie gemeten. Dit kan pas na zes weken, want vanaf dit moment is de hartactie voor het eerst waarneembaar.
• De lengte van de foetus (van het hoofdje tot het stuitje): Op basis hiervan kan redelijk nauwkeurig bepaald worden hoe lang je zwanger bent en wanneer je bent uitgerekend.
• Het aantal foetussen: Voor het verloop van je zwangerschap is het medisch gezien belangrijk om te weten of je één of meer baby's verwacht.

 

De 20-wekenecho (SEO)

De 20-wekenecho is de tweede, medische, echo. Ook wel het structureel echoscopisch onderzoek genoemd (SEO). Die krijg je standaard vergoed. Deze echo is speciaal bedoeld om eventuele, lichamelijke afwijkingen bij het kind op te sporen en de ontwikkeling van de organen te bekijken.

Voor een 20-wekenecho kun je meestal terecht bij het ziekenhuis of speciale echopraktijken die hierin gespecialiseerd zijn.

Tijdens deze echo checkt de echoscopist de ongeboren baby op circa 29 medische punten. Zo wordt er uitgebreid gekeken naar de wervelkolom (in verband met de kans op een open ruggetje), het hart, de buikwand, de maag, de nieren, de hersenen en de botten. Ook zal er gekeken worden naar de groei en de ligging van de placenta. Het is zelfs mogelijk om te bekijken of het kindje een hazenlip heeft.

Wil je als ouders graag weten of je een jongetje of een meisje verwacht? Dan kan de 20-wekenecho hierover uitsluitsel geven. Het kindje moet dan wel op een bepaalde manier liggen, zodat het geslacht goed zichtbaar is, want het ongeboren kindje op medische punten checken, heeft bij deze echo altijd prioriteit. Ligt het kindje niet zodanig dat het geslacht direct zichtbaar is, dan kun je ervoor kiezen om een pretecho te laten maken die je antwoord geeft op de vraag wat het geslacht is van jullie baby.

Wanneer de echoscopist iets afwijkends ziet op de echo, dan bespreekt hij dit met de patiënt. Vervolgens wordt er, in samenwerking met de gynaecoloog, bepaald wat er moet gebeuren.

Wanneer je op basis van medische indicaties één of meer extra echo's moet laten maken, dan wordt dit altijd vergoed door je zorgverzekering.Hoewel het ongeboren kindje bij een 20-wekenecho uitgebreid medisch gecheckt wordt, kan nooit worden uitgesloten dat het kindje afwijkingen heeft. Niet elke medische afwijking is namelijk te zien op een echo.

 

Combinatietest

Deze test bestaat uit een bloedonderzoek én een echo tussen de elf en veertien weken. Bij deze echo wordt een nekplooimeting gedaan. Hierbij wordt het dunne laagje vocht onder de huid in de nek gemeten. Als deze nekplooi is verdikt, kun je een grotere kans hebben op een kindje met het Down Syndroom. Het is een waarschijnlijkheidstest en het geeft geen zekerheid. Alleen zwangere vrouwen van 36 jaar en ouder krijgen deze test bij de verzekeraar tot ongeveer € 130,- vergoed.